Stopniowe wydluzanie sie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego

Stopniowe wydłużanie się czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego i wypadanie skurczów komór przebiega okresowo. Zaburzenia dromotropowe rytmu serca i różne jego stopnie zależą przede wszystkim od stanu napięcia lub podrażnienia nerwu błędnego i można je uzyskać albo przez bezpośrednie drażnienie nerwu błędnego, albo przez podrażnienie jego ośrodków, albo też na drodze odruchowej z zatoki szyjnej lub jamy brzusznej, wreszcie przez wprowadzenie acetylocholiny lub środków ją ochraniających, czyli środków wagomimetycznych. Podrażnienie nerwów współczulnych wywołuje stany odwrotne powstają wtedy nie tylko zjawiska dodatniego chronotropizmu, batmotropizmu i dromotropizmu, lecz także zaburzenia czynnościowe naczyń w samym mięśniu sercowym i krzywa elektrokardiograficzna może być wtedy podobna do krzywej, powstającej w przebiegu dławicy piersiowej (angina pectoris) lub zawałów mięśnia sercowego (infarctus myocardii. Nerwice sercowe W związku z zaburzeniem regulacji wegetatywnej serca powstają tzw. nerwice serca, które mogą dawać przykre odczucia podmiotowe i różne obrazy przedmiotowe w zależności od tego, czy zaburzenie regulacji będzie dotyczyć batmotropizmu, czy dromotropizmu, czy wreszcie chronotropizmu. Continue reading „Stopniowe wydluzanie sie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego”

Nerwica serca

Nerwica serca może powstać nie tylko przez bezpośrednie działanie bodźca chorobotwórczego na układ wegetatywny dochodzący do serca, ale także na-drodze odruchowej przy schorzeniach rozmaitych narządów, jak np. żołądka; jelit, wątroby, pęcherzyka żółciowego, nerek, pęcherza moczowego innych. Bodźce chorobotwórcze z tych narządów podrażniają włókna dośrodkowe; których pobudzenie podrażnia z kolei ośrodki wegetatywne ich stan czynny przenosi się na serce, wywołując objawy chorobowe długotrwająca nerwica serca może w końcu doprowadzić do jego zmian anatomicznych. Rozmaite w swoich objawach nerwice serca mogą powstać w przebiegu chorób zakaźnych, w których cierpi układ. wegetatywny, jak np. Continue reading „Nerwica serca”

UKLAD POWLOKOWY

UKŁAD POWŁOKOWY Układ powłokowy stanowi powierzchnię bezpośredniego stykania się ustroju ze środowiskiem i w związku z powyższym obejmuje nie tylko – powłokę zewnętrzną czyli-skórę (integumentum commune), lecz również szereg narządów pochodnych. Spośród narządów pochodnych jedne zachowują w dalszym ciągu ścisłą łączność ze skórą (np. uwłosienie, gruczoły skórne, narządy pazurowe, receptory kontaktowe), inne zaś, jak np. układ nerwowy oraz telereceptory zyskują pewną autonomię, która nie przekreśla jednak pierwotnych związków genetycznych. W ujęciu szerszym, układ powłokowy stanowi zespół niezmiernie ważnych narządów o bardzo różnorodnych zadaniach. Continue reading „UKLAD POWLOKOWY”

gruczoly skórne

Całokształt materiału, zawartego w niniejszym dziale, rozpatrzyjmy w kolejności następującej: 1) – budowa skóry, 2) – gruczoły skórne, 3) – uwłosienie, 4)- opuszki kończyn, 5) – narządy pazurowe i 6) – rogi. 1) powłoka ogólna (integumentm commune), zwana potocznie – skórą jest utworem, rozwijającym się z dwóch listków zarodkowych, z ektodermy powierzchownej ciała oraz z mezodermalnego dermatomu . Zgodnie z powyższym, rozróżniamy w skórze dwa zasadnicze składniki: – naskórek(epidermie), pochodzenia ektodermalnego wraz z licznymi jego pochodnymi oraz – skórę właściwą (corium s. derma), pochodzenia mezodermalnego, nieporównanie uboższą w wytwory pochodne . Naskórek(epidermie) stanowi część powierzchowną powłok, która w środowisku lądowym, a więc u ssaków, ulega znacznemu uwielowarstwieniu. Continue reading „gruczoly skórne”

Tkanki zarodkowe

Tkanki zarodkowe są i tym ciekawe, że . są jak gdyby ostatnimi pozostałościami w ustroju dorosłym po tkankach zarodkowych, tak niezwykle żywotnych, ustroju zarodka. W skład skóry właściwej wchodzą trzy warstwy zasadnicze. Są to: – warstwa brodawkowa (stratum papiilare), – warstwa siateczkowa (stratum reticulare) i wreszcie – warstwa łączna podskórna (stratum. subcutaneum). Continue reading „Tkanki zarodkowe”

Dzialalnosc gruczolów potowych

Działalność gruczołów potowych jest regulowana przez obydwa układy trzewne, w ten mianowicie sposób,. że układ współczulny pobudza je, a układ przywspółczulny hamuje Gruczołami spokrewnionymi •z gruczołami potowymi są – sutki. Gruczoły łojowe(glae. sebaceae) występują nieomal reguły w towarzystwie włosów i mają postać złożonych gruczołów pęcherzykowych holokrynicznych, umieszczonych w warstwie brodawkowej (stratum. papillare) skóry właściwej. Continue reading „Dzialalnosc gruczolów potowych”

Gruczoly miedzypalcowe

Gruczoły międzypalcowe (glae. interdigitales) mieszczą się w przestrzeni międzypalcowej u licznych Przeżuwaczy. Występują one na wszystkich kończynach u Orinae, a jedynie na kończynach tylnych u Cerrus capreolus, Rangijer tarandus, Alces aloes, Dama dama. Brak ich u Bos taurus i u Cerrus elaphus. Częstym siedliskiem gruczołów skórnych dodatkowych jest okolica płciowo-odbytnicza. Continue reading „Gruczoly miedzypalcowe”

Trzon wlosa

Warstwa Huxleya styka się bezpośrednio z naskórkiem włosowym. W części zbliżonej do powierzchni wolnej skóry, pochwa nabłonkowa tworzy gruczoł łojowy, który usuwa swą wydzielinę przez tenże otwór skóry, poprzez który wysuwa się włos w czasie jego wzrostu. Na łącznotkankowej pochwie skórnej przymocowują się charakterystyczne, gładkie – m m. stroszące włosy (mm. arrectores pilorum). Continue reading „Trzon wlosa”

paznokiec

Pod nazwą – paznokieć (tegula) rozumiemy blaszkę rogową, pokrywającą powierzchnię grzbietową ostatniego człona palca. Blaszkę tę, ze względów, które później staną Się jasne, będziemy nazywać – blaszką grzbietową (lamina dorsalis ). Jest ona wyraźnie wypukła w kierunku poprzecznym, słabo uwypuklona w kierunku podłużnym, rozpoczyna się – korzeniem (radixtegulae), a kończy się – krawędzią wolną (margo liber), podminowaną płytkim – rowkiem podpaznokciowym (sulcus suhtegularis). Trzy zasadnicze typy – narządów pazurowych. A-typ paznokciowy; B-typ pazurowy; C-typ kopytowy; W górze przedstawiono profile przekroju blaszki grzbietowej. Continue reading „paznokiec”

Krawedz podeszwowa

Krawędź podeszwowa, stanowiąca główną linię podparcia kończyny, jest położona poziomo, spotykając się z krawędzią koronową u kąta ściennego (arigulus parietalis). Powierzchnia zewnętrzna puszki kopytowej jest na przedzie pochylona pod kątem 50°-55° (Schmaltz) w stosunku do poziomu w kończynach przednich, w kończynach zaś tylnych kąt nachylenia wynosi 55°-60° (Schmaltz). Po bokach blaszka grzbietowa jest ustawiona bardziej stromo. Na podłożu twardym, nieustępliwym, blaszka grzbietowa puszki kopytowej jest obciążona najsilniej, przy czym ciśnienie to ześrodkowuje się ostatecznie na krawędzi podeszwowej. Ciśnienie to wynosi w czasie spoczynku około 75 kg na jedną puszkę kopytową, ale ulega wielokrotnemu zwiększeniu w czasie chodu, a zwłaszcza w trakcie biegu i skoków. Continue reading „Krawedz podeszwowa”