gruczoly skórne

Ciałko takie składa się z jednej, przekształconej, komórki nabłonkowej odbiorczej, z którą styka się miseczkowate zakończenie włókna nerwowego (meniscus). Naskórek jest podłożem, z którego rozwija się wiele pochodnych, że wymienię tylko: szkliwo zębowe, ślinianki, gruczoły skórne, uwłosienie, zasadnicze składniki narządów pazurowych i wreszcie sutki. Grubość naskórka waha się w szerokich granicach u poszczególnych ssaków oraz jest zmienna w zależności od okolic ciała. A więc np. wybitnie grubym naskórkiem odznaczają się Hippopotamidae, Rhinocerotidoe i Proboseidea (tzw. Continue reading „gruczoly skórne”

Uwlosienie

Uwłosienie (pili). U włosienie albo sierść jest w zasadzie wykładnikiem ciepłostałości ustroju oraz środowiska lądowego. Tym dwóm cechom odpowiadają najzupełniej ssaki i tylko one posiadają uwłosienie, mogłyby więc z powodowaniem również być nazywane – kręgowcami uwłosionymi (Vertebrata pilosa). Tylko nieliczne ssaki wodne (np. Cetacea) posiadają z przyczyn mechanicznych uwłosienie uwstecznione, nieliczne jednak szczątki włosów wskazują na to, że i one były niegdyś przyodziane w futro. Continue reading „Uwlosienie”

Przenikniecie pecherzyków powietrznych w obrab miazszu nadaje mu zabarwienie biale

Należy zauważyć, że wiele włosów jest całkowicie lub tylko częściowo pozbawionych istoty rdzeniowej. W istocie korowej występuje barwik pod postacią ziarnistą i rozpuszczoną, nadający wraz z innymi własnościami włosa (np. z charakterem naskórka) odpowiednią barwę uwłosieniu. Przeniknięcie pęcherzyków powietrznych w obrąb miąższu nadaje mu zabarwienie białe (siwienie). Jak wspomniałem, korzeń włosowy jest umieszczony w tzw. Continue reading „Przenikniecie pecherzyków powietrznych w obrab miazszu nadaje mu zabarwienie biale”

budowa wlosów

Pomimo pozorów, budowa włosów oraz ich rozmieszczenie przedstawiają się dość zawile. We – włosie(pilum) rozróżniamy następujące części: wystający ponad poziom naskórka –trzon włosa (scapus pili) oraz część ukrytą w pochwie włosowej – korzeń włosowy (radix pili). Korzeń włosowy wykazuj e na swym początku miseczkowate zgrubienie –cebulkę włosową (bulbus pili), obejmującą grzybowatą, łącznotkankową – brodawkę włosową (papilla pili), której. pętle naczyniowe służą do odżywiania cebulki. Warstwa komórek cebulki, stykająca się z brodawką, stanowi – warstwę rozrodczą (stratum. Continue reading „budowa wlosów”

Opuszki konczynowe

Opuszki kończynowe(pulrini s. tori). Pod nazwą opuszek kończynowych rozumiemy poduszeczkowate wyniosłości, występujące na powierzchniach podeszwowych rąk i stóp. Znajdują się w nich liczne ciałka czuciowe dotykowe i z tego tytułu opuszki odgrywają rolę regulatorów dynamiki ruchów kończyn. Są one najlepiej rozwinięte u stopochodów, a szczególnie w typie kończyn chwytnych, natomiast u palcochodów, a zwłaszcza u Kopytowców, ilość ich maleje, wskutek zcalania się opuszek sąsiednich i w wyniku redukcji palców. Continue reading „Opuszki konczynowe”

istnieje piec opuszek palcowych

Maximum uwstecznienia doznają opuszki u jednopalczastych Equidae. Istnieje u nich tylko jedna przekształcona – opuszka palcowa (pulrinus digitalis), nawiązująca ścisłą łączność z narządem kopytowym. W opuszce palcowej Koniowatych należy rozróżnić dwie zasadnicze części: część tylną, umieszczoną za puszką kopytową, podzieloną rowkiem na dwie symetryczne piętki (tori digitales), oraz część podeszwową, która skutkiem silnego zrogowacenia wchodzi w skład puszki kopytowej (capsula unllaris). Jest to tzw. -strzałka kopytowa rogowa (furca cornea Ufzgulae). Continue reading „istnieje piec opuszek palcowych”

Rejestr implantacji zastawki aortalnej za pomocą transkhetera u pacjentów wysokiego ryzyka AD 2

Procedury wykonuje się za pomocą zabiegów przezustnych, przezskórnych lub podobojczykowych. Ten duży rejestr odzwierciedla rzeczywiste doświadczenia, w tym wszystkich pacjentów ze wszystkich ośrodków we Francji. Tutaj przedstawiamy wyniki naszej analizy cech i wyników pacjentów objętych rejestrem. Metody
Pacjenci
Od stycznia 2010 r., W sumie 33 ośrodków zostało upoważnionych do wykonywania TAVI przez francuskie Ministerstwo Zdrowia na podstawie obecności zespołu interdyscyplinarnego na miejscu (składającego się z interwencyjnego kardiologa, kardiochirurga, kardiologa, echokardiografa anestezjolog, specjalista od obrazowania i geriatra); roczna objętość co najmniej 200 chirurgicznych wymian zastawki aortalnej; wcześniejsze doświadczenia z balonową plastyką zastawki aortalnej, TAVI lub obydwoma; i równomierne rozmieszczenie geograficzne centrów w całym kraju. Continue reading „Rejestr implantacji zastawki aortalnej za pomocą transkhetera u pacjentów wysokiego ryzyka AD 2”

Rejestr implantacji zastawki aortalnej za pomocą transkhetera u pacjentów wysokiego ryzyka AD 8

1Znacząco wzrósł odsetek pacjentów, którzy preferowali TAVI zamiast konwencjonalnej chirurgii (223 z 1545 pacjentów [14,4%] vs. 276 z 1616 pacjentów [17,1%], P = 0,04). Nie odnotowano znaczących zmian w 30-dniowej śmiertelności w latach 2010-2011, zgodnie z metodą Kaplana-Meiera (155 z 1551 pacjentów [10,1%] zmarło w 2010 r., A 138 z 1640 pacjentów [9,2%] zmarło w 2011 r., P = 0,49). Dyskusja
Oceniliśmy dane z krajowego rejestru wieloośrodkowego dużej serii kolejnych pacjentów poddawanych TAVI, z kontrolą jakości w losowo wybranych ośrodkach. Continue reading „Rejestr implantacji zastawki aortalnej za pomocą transkhetera u pacjentów wysokiego ryzyka AD 8”

Mutacje somatyczne STAT3 w dużej ziarnistej białaczce limfatycznej AD 5

Zbadano komórki CD8 + od 6 pacjentów z reaktywną, dużą ziarnistą limfocytozą podczas leczenia inhibitorami kinazy tyrozynowej, jak również u 2 pacjentów z zakażeniem wirusem cytomegalii i od pacjenta z chorobą przeszczepu, i stwierdzono, że jest ona ujemna w przypadku mutacji STAT3 . Ponadto, żadna ze zidentyfikowanych mutacji nie występowała w dwóch zbiorach danych dotyczących zróżnicowania populacji: 1000 genomów (www.1000genomes.org/data) i dbSNP (www.ncbi.nlm.nih.gov/projects/SNP). Przeprowadzono dalszą analizę sekwencjonowania segregowanych komórek B, komórek T i naturalnych komórek NK (NK) dla pacjentów 1, 19 i 30 w grupie pacjentów z mutacjami STAT3. Mutacje STAT3 znaleziono tylko we frakcji limfocytu T (CD8 +), natomiast frakcje komórek NK i B-komórki wykazywały STAT3 typu dzikiego (ryc. Continue reading „Mutacje somatyczne STAT3 w dużej ziarnistej białaczce limfatycznej AD 5”