gruczoly skórne

Całokształt materiału, zawartego w niniejszym dziale, rozpatrzyjmy w kolejności następującej: 1) – budowa skóry, 2) – gruczoły skórne, 3) – uwłosienie, 4)- opuszki kończyn, 5) – narządy pazurowe i 6) – rogi. 1) powłoka ogólna (integumentm commune), zwana potocznie – skórą jest utworem, rozwijającym się z dwóch listków zarodkowych, z ektodermy powierzchownej ciała oraz z mezodermalnego dermatomu . Zgodnie z powyższym, rozróżniamy w skórze dwa zasadnicze składniki: – naskórek(epidermie), pochodzenia ektodermalnego wraz z licznymi jego pochodnymi oraz – skórę właściwą (corium s. derma), pochodzenia mezodermalnego, nieporównanie uboższą w wytwory pochodne . Naskórek(epidermie) stanowi część powierzchowną powłok, która w środowisku lądowym, a więc u ssaków, ulega znacznemu uwielowarstwieniu. Continue reading „gruczoly skórne”

Wysokosc brodawek pozostaje w scislym stosunku do beznaczyniowego naskórka

Wysokość brodawek pozostaje w ścisłym stosunku do beznaczyniowego naskórka. Często, zwłaszcza na powierzchniach dłoniowych rąk i stóp, łączą się one w wydłużone listewki skórne(cristae -cutaneae), tak dobrze widoczne na rękach ludzkich. W obrębie brodawek mogą występować swoiste komórki barwikowe-chlomatofoly, wędrujące niekiedy w głąb naskórka. Komórki te wraz z ziarnistościami melaninowymi, powyżej wspomnianymi, nadają skórze zabarwienie ciemne. Warstwa siateczkowa (stratum. Continue reading „Wysokosc brodawek pozostaje w scislym stosunku do beznaczyniowego naskórka”

Poza gruczolami potowymi i lojowymi, wiele ssaków posiada gruczoly skórne

Poza gruczołami potowymi i łojowymi, wiele ssaków posiada gruczoły skórne, których woniejąca wydzielina służy najczęściej do przyciągania osobników płci przeciwnej. Gruczoły te występują częściej u samców, a jeżeli są obecne i u samic, to cechuje je słabszy rozwój. Pod względem morfologicznym gruczoły te, które możemy nazwać – gruczołami skórnymi dodatkowymi (glae. cutaneae accessoriae), należą do typu gruczołów pęcherzykowych lub cewkowych; nierzadko ich przewody wydzielnicze otwierają się nie wprost na powierzchnię skóry, lecz do zachyłków skórnych, zwanych – woreczkami gruczołowymi (sacculi glandulares). Zadowolimy się tutaj jedynie wymienieniem ważniejszych postaci tych gruczołów wraz z podaniem przedstawicieli ssaków, n których one występują. Continue reading „Poza gruczolami potowymi i lojowymi, wiele ssaków posiada gruczoly skórne”

budowa wlosów

Pomimo pozorów, budowa włosów oraz ich rozmieszczenie przedstawiają się dość zawile. We – włosie(pilum) rozróżniamy następujące części: wystający ponad poziom naskórka –trzon włosa (scapus pili) oraz część ukrytą w pochwie włosowej – korzeń włosowy (radix pili). Korzeń włosowy wykazuj e na swym początku miseczkowate zgrubienie –cebulkę włosową (bulbus pili), obejmującą grzybowatą, łącznotkankową – brodawkę włosową (papilla pili), której. pętle naczyniowe służą do odżywiania cebulki. Warstwa komórek cebulki, stykająca się z brodawką, stanowi – warstwę rozrodczą (stratum. Continue reading „budowa wlosów”

Bogdanow zwrócil uwage na to, ze wsród ssaków zyjacych dziko nader rzadko wystepuja zabarwienia czarne i biale

Bogdanow zwrócił uwagę na to, że wśród ssaków żyjących dziko nader rzadko występują zabarwienia czarne i białe, pospolitymi zaś są maście przejściowe, nieokreślone, natomiast u ssaków udomowionych czerń i biel są elementami częstymi. Warto zaznaczyć (Adamet-z), że u większości ssaków dzikich zabarwienie każdego oddzielnego włosa jest odmienne a różnych jego wysokościach Dany ssak• może mieć zabarwienie jednostajne (zawsze ciemniejsze po stronie grzbietowej, aniżeli po stronie brzusznej tułowia), jak to występuje np. u lwa, lub też mogą wchodzić w grę dwa, a nawet trzy zabarwienia (np. u zebry , u świnki morskiej). Wykazano, że postacią wyjściową jest pasiastość podłużna, której podział prowadzi do łaciastości i wreszcie do pręgowatości poprzecznej (np. Continue reading „Bogdanow zwrócil uwage na to, ze wsród ssaków zyjacych dziko nader rzadko wystepuja zabarwienia czarne i biale”

Rejestr implantacji zastawki aortalnej za pomocą transkhetera u pacjentów wysokiego ryzyka AD 7

Poważne powikłania naczyniowe odnotowano u 156 pacjentów (4,7%). Spośród wszystkich grup w trakcie zabiegu wszczepiono dwa zastawki u 72 pacjentów (2,3%), a u 12 pacjentów (0,4%) zabieg przekształcono w chirurgiczną wymianę zastawki aortalnej. Po 6 miesiącach wewnątrzoprotetycznej niedomykalności zastawki aortalnej obserwowano u 114 z 945 pacjentów (12,1%), z niedomykalnością stopnia 1. w 96 (10,2%) i stopnia 2 u 18 (1,9%); niedomykalność okołoprotezową obserwowano u 618 z 983 pacjentów (62,9%), z niedomykalnością stopnia 1. Continue reading „Rejestr implantacji zastawki aortalnej za pomocą transkhetera u pacjentów wysokiego ryzyka AD 7”

Rejestr implantacji zastawki aortalnej za pomocą transkhetera u pacjentów wysokiego ryzyka AD 6

Urządzenia SAPIEN firmy Edwards zostały wszczepione u 66,9% pacjentów, a urządzenia Medtronic CoreValve u pozostałych. Podejście do zabiegu implantacji było przezustne u 74,6% pacjentów, transapty- czne u 17,8%, podobojczykowe u 5,8%, a transaortyczne lub transkarotyczne u 1,8%. Pacjenci z chorobą wieńcową lub chorobą tętnic obwodowych oraz ze zwiększonym logistycznym EuroSCORE byli bardziej narażeni na operację transapiczną (P <0,001 dla obu porównań) (Tabela 2). Zabiegi wykonano za pomocą znieczulenia miejscowego w 40,8% podejść udowych, przy zamknięciu chirurgicznym miejsca wkłucia w 24,0%. Continue reading „Rejestr implantacji zastawki aortalnej za pomocą transkhetera u pacjentów wysokiego ryzyka AD 6”

Mutacje somatyczne STAT3 w dużej ziarnistej białaczce limfatycznej AD 2

Na poziomie wewnątrzkomórkowym, badania ekspresji genów sugerują rozregulowanie szlaków apoptotycznych (np. Ligandu FAS-FAS i szlaków sfingolipidowych) i aktywację szlaków sygnałowych przeżycia (np. Szlaków RAS i fosfatydyloinozytolu 3-kinazy [PI3K] -AKT) .10-14 Masowo równoległa technologia sekwencjonowania drugiej generacji została z powodzeniem zastosowana w celu wykrycia genetycznego tła niektórych złośliwych zaburzeń hematologicznych, takich jak ostra białaczka szpikowa, 1516 białaczek włochatych, 17 zespół mielodysplastyczny, 18 i przewlekła białaczka limfatyczna.19 defekty genetyczne w dużej ziarnistej białaczce limfatycznej nie zostały wyjaśnione. W nadziei na oświecenie molekularnej patogenezy tego zaburzenia i dostarczając wgląd w nieprawidłową regulację aktywacji komórek T w powiązaniu z towarzyszącymi zaburzeniami autoimmunologicznymi, przeprowadziliśmy sekwencjonowanie całego RNA i sekwencje RNA białaczkowych CTL i dopasowane zdrowe komórki kontrolne uzyskane od pacjenta. Continue reading „Mutacje somatyczne STAT3 w dużej ziarnistej białaczce limfatycznej AD 2”

Mutacje somatyczne STAT3 w dużej ziarnistej białaczce limfatycznej AD 9

Bardziej czułe techniki (np. Sortowanie klonów V., specyficzny względem mutacji ilościowy test PCR w czasie rzeczywistym) umożliwiłoby wykrycie mutacji także u pacjentów z mniejszymi lub wieloma klonami; tak więc prawdziwa częstość mutacji w dużej ziarnistej białaczce limfatycznej może być wyższa lub niższa. Ponieważ analiza ekspresji wykazała, że pacjenci z mutacjami STAT3 i bez nich mają wiele pospolitych, nadekspresowanych genów docelowych STAT3, potrzebne są dalsze badania w celu ustalenia, czy pacjenci z mutacją STAT3 mają mutacje w innych szlakach związanych z STAT. Pacjenci z mutacjami STAT3 częściej mieli neutropenię i choroby reumatoidalne niż pacjenci z STAT3 typu dzikiego. Continue reading „Mutacje somatyczne STAT3 w dużej ziarnistej białaczce limfatycznej AD 9”

Przeciwciało przeciwko receptorowi interleukiny 31 Przeciwciało przeciwko atopowemu zapaleniu skóry cd

Pacjenci byli wykluczani, jeśli mieli aktywne choroby skórne towarzyszące atopowemu zapaleniu skóry lub jeśli otrzymali ogólnoustrojowe leczenie atopowego zapalenia skóry lub promieniowania nadfioletowego w ciągu 4 tygodni przed randomizacją, silne lub bardzo silne miejscowo glikokortykosteroidy lub miejscowe inhibitory kalcyneuryny w ciągu 2 tygodni przed randomizacją, lub łagodne lub umiarkowanie silne miejscowe glikokortykosteroidy lub leki przeciwhistaminowe (miejscowe lub układowe) w ciągu tygodnia przed randomizacją. Pacjentów poddano randomizacji przy użyciu scentralizowanego interaktywnego systemu głosowego lub systemu odpowiedzi online w celu otrzymania nemolizumabu (cztery grupy leczenia) lub placebo w stosunku 1: 1: 1: 1: 1, z przypisaniami do leczenia stratyfikowanymi według regionu geograficznego. Pacjenci otrzymywali podskórnie nemolizumab w dawce 0,1 mg, 0,5 mg lub 2,0 mg na kilogram masy ciała lub placebo co 4 tygodnie lub nemolizumab w dawce 2,0 mg na kilogram co 8 tygodni z placebo w 4 tygodniu w analizie, która miało charakter eksploracyjny. Podczas badania pacjenci mogli stosować środki zmiękczające i miejscowe terapie (np. Krople do oczu). Continue reading „Przeciwciało przeciwko receptorowi interleukiny 31 Przeciwciało przeciwko atopowemu zapaleniu skóry cd”