Skuteczność i bezpieczeństwo rekombinowanego czynnego czynnika VII w przypadku ostrego krwotoku wewnątrzczaszkowego ad 6

Nie obserwowano zwiększenia częstości powikłań żylnych za pomocą leczenia rFVIIa; wystąpił bezwzględny wzrost o 5% częstości występowania poważnych zdarzeń niepożądanych dotyczących zakrzepicy tętniczej w grupie otrzymującej 80 .g rFVIIa na kilogram w porównaniu z grupą placebo (P = 0,04) (Tabela 3). Częstość podwyższonych wartości troponiny I wynosiła 15%, 13% i 22%, a częstość zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST wynosiła 1,5%, 0,4% i 2,0% w grupie placebo, a grupy otrzymujące 20 .g i 80 .g rFVIIa na kilogram. Dowody CT na ostry zawał mózgu zostały zidentyfikowane przez komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo u 2,2%, 3,3% i 4,7% pacjentów w grupie placebo oraz grup otrzymujących odpowiednio 20 .g i 80 .g rFVIIa na kilogram. W analizie post hoc zidentyfikowano również jako czynniki ryzyka poważnych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych: wiek (iloraz szans na 5-letni wzrost, 1,1; 95% CI, 1,0 do 1,2; P = 0,02) i wcześniejsze zastosowanie leku przeciwpłytkowego (iloraz szans 1,9; 95% CI, 1,1 do 3,0; P = 0,01), ale nie leczenie rFVIIa. Dyskusja
W tym badaniu rFVIIa podawany w ciągu 4 godzin po wystąpieniu objawów krwotoku śródmózgowego znacznie zmniejszył wzrost krwiaka, ale nie poprawił przeżycia ani wyniku czynnościowego po 90 dniach. Wynik ten kontrastuje z korzyścią kliniczną wykazaną w naszym badaniu fazy 2b, w którym leczenie rFVIIa dało względną redukcję śmiertelności o 38% .9 Możliwe wyjaśnienia dla tych rozbieżnych wyników obejmują nierównowagę w randomizacji, wzrost tętniczych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych przy leczeniu rFVIIa, włączenie pacjentów w podeszłym wieku z wysokim ryzykiem wystąpienia nieneurologicznych przyczyn śmierci oraz znacznie lepsze wyniki w grupie placebo w porównaniu z poprzednią próbą.
W naszym badaniu fazy 2b porównano dawki 40, 80 i 160 .g rFVIIa na kilogram z placebo u 399 pacjentów.9 Wszystkie trzy dawki rFVIIa powodowały zmniejszenie wzrostu krwotok śródmózgowy w ciągu 24 godzin, z 29% w grupie placebo do 14 % u pacjentów, którzy otrzymywali rFVIIa. Znaleźliśmy podobny efekt hemostatyczny przy dawce 80 .g na kilogram w obecnym badaniu, ze zmniejszeniem średniego oszacowanego wzrostu objętości krwotoku śródmózgowego z 26% do 11%. Dawka 20 .g na kilogram wiązała się z 18% wzrostem objętości krwawienia, wynikiem zgodnym z zależnym od dawki efektem hemostatycznym obserwowanym w badaniu fazy 2b. Wcześniejsze leczenie 80 .g rFVIIa na kilogram wiązało się z większym zmniejszeniem wzrostu objętości krwotoku śródmózgowego, co prawdopodobnie odzwierciedla zmniejszający się odsetek pacjentów z aktywnym krwawieniem w miarę upływu czasu po wystąpieniu objawów. To odkrycie sugeruje, że rFVIIa może być bardziej prawdopodobne, że uzyska korzyści kliniczne, jeśli zostanie podany wcześniej.
Pacjenci z krwotokiem śródmózgowym, którzy są leczeni rFVIIa, są narażeni na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, najczęściej udaru mózgu i niedokrwienia mięśnia sercowego, na co wskazują podwyższone stężenia troponiny I. 19 W naszym badaniu fazy 2b 5% pacjentów leczonych rFVIIa wystąpiło z ciężkim niepożądanym powikłaniem zakrzepicy tętniczej, w porównaniu z żadnym z tych, którzy otrzymali placebo, i nie doszło do zwiększenia żylnych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych
[hasła pokrewne: mutacje somatyczne, układ powłokowy, półpasiec na głowie ]

Powiązane tematy z artykułem: mutacje somatyczne półpasiec na głowie układ powłokowy