budowa wlosów

Pomimo pozorów, budowa włosów oraz ich rozmieszczenie przedstawiają się dość zawile. We – włosie(pilum) rozróżniamy następujące części: wystający ponad poziom naskórka –trzon włosa (scapus pili) oraz część ukrytą w pochwie włosowej – korzeń włosowy (radix pili). Korzeń włosowy wykazuj e na swym początku miseczkowate zgrubienie –cebulkę włosową (bulbus pili), obejmującą grzybowatą, łącznotkankową – brodawkę włosową (papilla pili), której. pętle naczyniowe służą do odżywiania cebulki. Warstwa komórek cebulki, stykająca się z brodawką, stanowi – warstwę rozrodczą (stratum. Continue reading „budowa wlosów”

Przenikniecie pecherzyków powietrznych w obrab miazszu nadaje mu zabarwienie biale

Należy zauważyć, że wiele włosów jest całkowicie lub tylko częściowo pozbawionych istoty rdzeniowej. W istocie korowej występuje barwik pod postacią ziarnistą i rozpuszczoną, nadający wraz z innymi własnościami włosa (np. z charakterem naskórka) odpowiednią barwę uwłosieniu. Przeniknięcie pęcherzyków powietrznych w obrąb miąższu nadaje mu zabarwienie białe (siwienie). Jak wspomniałem, korzeń włosowy jest umieszczony w tzw. Continue reading „Przenikniecie pecherzyków powietrznych w obrab miazszu nadaje mu zabarwienie biale”

Poza gruczolami potowymi i lojowymi, wiele ssaków posiada gruczoly skórne

Poza gruczołami potowymi i łojowymi, wiele ssaków posiada gruczoły skórne, których woniejąca wydzielina służy najczęściej do przyciągania osobników płci przeciwnej. Gruczoły te występują częściej u samców, a jeżeli są obecne i u samic, to cechuje je słabszy rozwój. Pod względem morfologicznym gruczoły te, które możemy nazwać – gruczołami skórnymi dodatkowymi (glae. cutaneae accessoriae), należą do typu gruczołów pęcherzykowych lub cewkowych; nierzadko ich przewody wydzielnicze otwierają się nie wprost na powierzchnię skóry, lecz do zachyłków skórnych, zwanych – woreczkami gruczołowymi (sacculi glandulares). Zadowolimy się tutaj jedynie wymienieniem ważniejszych postaci tych gruczołów wraz z podaniem przedstawicieli ssaków, n których one występują. Continue reading „Poza gruczolami potowymi i lojowymi, wiele ssaków posiada gruczoly skórne”

Uwlosienie

Uwłosienie (pili). U włosienie albo sierść jest w zasadzie wykładnikiem ciepłostałości ustroju oraz środowiska lądowego. Tym dwóm cechom odpowiadają najzupełniej ssaki i tylko one posiadają uwłosienie, mogłyby więc z powodowaniem również być nazywane – kręgowcami uwłosionymi (Vertebrata pilosa). Tylko nieliczne ssaki wodne (np. Cetacea) posiadają z przyczyn mechanicznych uwłosienie uwstecznione, nieliczne jednak szczątki włosów wskazują na to, że i one były niegdyś przyodziane w futro. Continue reading „Uwlosienie”

Skrecanie wlosów jest spowodowane budowa wlosa

Mycie się- Kotowatych ma na celu oczyszczenie z powłoki tłuszczowej sierści, która w ten sposób staje się lepszym izolatorem. Ma to swój sens u tych ssaków, tak bardzo lubiących ciepło. Skręcanie włosów jest spowodowane budową włosa, który zamiast mieć kształt cylindra, jest mniej lub więcej spłaszczony. Ważoną cechą uwłosienia jest jego zabarwienie czyli – maść. Zagadnienie to stanowi niezwykle ważny rozdział anatomii, posiadający zastosowanie nie tylko w systematyce, ale również w genetyce, w teorii hodowli, a nawet w nauce o odporności ustroju. Continue reading „Skrecanie wlosów jest spowodowane budowa wlosa”

Opuszki konczynowe

Opuszki kończynowe(pulrini s. tori). Pod nazwą opuszek kończynowych rozumiemy poduszeczkowate wyniosłości, występujące na powierzchniach podeszwowych rąk i stóp. Znajdują się w nich liczne ciałka czuciowe dotykowe i z tego tytułu opuszki odgrywają rolę regulatorów dynamiki ruchów kończyn. Są one najlepiej rozwinięte u stopochodów, a szczególnie w typie kończyn chwytnych, natomiast u palcochodów, a zwłaszcza u Kopytowców, ilość ich maleje, wskutek zcalania się opuszek sąsiednich i w wyniku redukcji palców. Continue reading „Opuszki konczynowe”

Przede wszystkim nalezy rozróznic dwa najczestsze typy wlosów, wystepujace u wiekszosci ssaków

Przede wszystkim należy rozróżnić dwa najczęstsze typy włosów, występujące u większości ssaków. Są to długie, sztywne, rzadko rozmieszczone – włosy ościste oraz krótkie miękkie, puchowate – włosy wełniste, ukryte pod włosami ościstymi. W zależności od liczbowego wzajemnego stosunku obu tych typów włosów oraz od innych ich własności różnie jest oceniana wartość izolacyjna (i rynkowa) futer. Odmianę włosów ościstych stanowi jeszcze bardziej usztywniona – szczecina, cechująca Suidae oraz – kolce, występujące u Echidna hystrix, u Erinaceus europaeus i u Hystrix cristata. Rozumie się samo przez się, że kolce mają raczej charakter pancerza ochronnego, aniżeli płaszcza izolacyjnego. Continue reading „Przede wszystkim nalezy rozróznic dwa najczestsze typy wlosów, wystepujace u wiekszosci ssaków”

Swoista odmiana wlosów sa tzw. wlosy czuciowe albo zatokowe

Swoistą odmianą włosów są tzw. – włosy czuciowe albo-zatokowe. Są one umieszczone głównie na twarzy (rzadziej na kończynach) i odznaczają się długością, sztywnością, a zwłaszcza tym, że w pochwie włosowej skórnej (vagina pili dermatica) znajduje się zatoka żylna oraz liczne zakończenia nerwowe. Włosy te są niezwykle czułymi receptorami dotykowymi, znacznie czulszymi, dzięki mogącej się wypełniać krwią zatoce, aniżeli włosy zwykłe. Wbrew pozorom, włosy, choć należą do utworów rogowych, nie są narządami martwymi, lecz wykazują swoistą żywotność, dość odmienną od przejawów życiowych narządów funkcjonujących w sposób bardziej natężony. Continue reading „Swoista odmiana wlosów sa tzw. wlosy czuciowe albo zatokowe”

Bogdanow zwrócil uwage na to, ze wsród ssaków zyjacych dziko nader rzadko wystepuja zabarwienia czarne i biale

Bogdanow zwrócił uwagę na to, że wśród ssaków żyjących dziko nader rzadko występują zabarwienia czarne i białe, pospolitymi zaś są maście przejściowe, nieokreślone, natomiast u ssaków udomowionych czerń i biel są elementami częstymi. Warto zaznaczyć (Adamet-z), że u większości ssaków dzikich zabarwienie każdego oddzielnego włosa jest odmienne a różnych jego wysokościach Dany ssak• może mieć zabarwienie jednostajne (zawsze ciemniejsze po stronie grzbietowej, aniżeli po stronie brzusznej tułowia), jak to występuje np. u lwa, lub też mogą wchodzić w grę dwa, a nawet trzy zabarwienia (np. u zebry , u świnki morskiej). Wykazano, że postacią wyjściową jest pasiastość podłużna, której podział prowadzi do łaciastości i wreszcie do pręgowatości poprzecznej (np. Continue reading „Bogdanow zwrócil uwage na to, ze wsród ssaków zyjacych dziko nader rzadko wystepuja zabarwienia czarne i biale”

zrogowacenie

Z powyższego wynika, że strzałka kopytowa rogowa jest wytworem miazgi strzałkowej. Co się tyczy pozostałych opuszek u Koniowatych, to prawdopodobnie przekształciły się one w zrogowacenia, ujmowane nazwami – kasztanowi –ostróg. Ostrogą (callositas metacarpalis) nazywamy zrogowacenie, widoczne na powierzchni dłoniowej okolicy stawu śródręczno-palcowego, odpowiadające, być może, opuszce międzypalcowej pięciopalcowców. Nazwą – kasztana(callositas carpalie resp. tarsalis) jest określane zrogowacenie, widniejące na powierzchni przyśrodkowej nadgarstka albo też stępu (u Asinus brak kasztana stępowego), mające prawdopodobnie związek z opuszkami nadgarstkowymi innych ssaków. Continue reading „zrogowacenie”