Czestym zjawiskiem jest przybieranie przez warstwe laczna podskórna charakteru tkanki tluszczowej

Wyjątek stanowi skóra powierzchni dłoniowej rąk i stóp, gdzie wskutek spoistego utkania warstwy podskórnej skóra jest mocno związana z pokrytymi przez nią narządami. W obrębie tkanki łącznej podskórnej, zwłaszcza w okolicach przystawowych, znajdują się mniej lub więcej liczne, wielkie – ciałka Vatera-Paciniego, będące swoistymi receptorami, informującymi układ nerwowy ośrodkowy o stopniu ucisku oraz rozciągania okolicznych tkanek. Częstym zjawiskiem jest przybieranie przez warstwę łączną podskórną charakteru tkanki tłuszczowej. Mówimy wówczas o – podściółce tłuszczowej (panniculus adiposus), Zabezpiecza ona ustrój przed utratą ciepła, a ponadto stanowi magazyn tłuszczowy, z którego dany ssak czerpie rezerwy pokarmowe w razie potrzeby. Podściółka tłuszczowa jest wyjątkowo silnie rozwinięta u Cetacea, a poniekąd i u Sirenia oraz u wielu ssaków w okresie przygotowawczym do zimowania. Możność dużego nagromadzania tkanki tłuszczowej (słonina) cechuje Sus domestica, stanowiąc uzasadnienie celów bodowlany. ch. U Hominidae bogatą podściółkę tłuszczową zawiera okolica pośladkowa. [hasła pokrewne: układ powłokowy, monoterapia, szpital 105 ]

Powiązane tematy z artykułem: monoterapia szpital 105 układ powłokowy