Bogdanow zwrócil uwage na to, ze wsród ssaków zyjacych dziko nader rzadko wystepuja zabarwienia czarne i biale

Bogdanow zwrócił uwagę na to, że wśród ssaków żyjących dziko nader rzadko występują zabarwienia czarne i białe, pospolitymi zaś są maście przejściowe, nieokreślone, natomiast u ssaków udomowionych czerń i biel są elementami częstymi. Warto zaznaczyć (Adamet-z), że u większości ssaków dzikich zabarwienie każdego oddzielnego włosa jest odmienne a różnych jego wysokościach Dany ssak• może mieć zabarwienie jednostajne (zawsze ciemniejsze po stronie grzbietowej, aniżeli po stronie brzusznej tułowia), jak to występuje np. u lwa, lub też mogą wchodzić w grę dwa, a nawet trzy zabarwienia (np. u zebry , u świnki morskiej). Wykazano, że postacią wyjściową jest pasiastość podłużna, której podział prowadzi do łaciastości i wreszcie do pręgowatości poprzecznej (np. u tygrysa i zebry). Nadmienię, że u koni współczesnych ras pierwotnych (np. u tarpana) występują szczątki pręgowatości podłużnej, której przejawem jest ciemna – pręga grzbietowa. Przystosowanie się wielu gatunków północnych do okresu zimowego wyraża się u nich leucyzmem, jak to stwierdzamy np. u Lepus iimidus, Alopex lag-opus, Mustela niralis, Mustela erminea, itd. U innych ssaków arktycznych, np. u Lepus arcticus i u Tnaiasearctos maritimus leucyzm sierści jest stały. [patrz też: usg genetyczne warszawa, dentysta warszawa mokotów, terapia orthokine ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta warszawa mokotów terapia orthokine usg genetyczne warszawa